ANIJA PREJ LETRE

Shkruan Blerina Tërbunja: ANIJA PREJ LETRE

Mora mbulojen e kuqe, e hodha sipër krahëve dhe mora rrugën për tek jeshilët. 
U ula në tavolinen afër dritarës. Nga dritarja shihet teatri. Aq bukur duket sonte, i paskan vnu dritat jeshile. Për pak më hupi sensi i kohës, harrova se jemi në Pranverë. 
Qesha nëpër dhëmbë, nisa me i numërue ditët… e enjtë, e premtë, e shtunë… uf shumë gjatë, më humbi durimi dhe lotët më rodhën mollëzave. Qeshë e qajë, dhimbjen time.

Shikimin e hodha në dritare, duart mbi tavolinë, kokë e vendosa në prehnin virtual të andrrave, midis dy duarve të mia!

Në shesh një djal dhe një vajzë putheshin sikur të jetë ky takimi i tyre i fundit. Vajza ishte e shkurtë me trup, gjoksi i djalit ishte streha e saj. Djali qenka thinjur paksa, ndonse i paska kaluar të dyzetat. I përcolla me sy derisa hynë në teatër. Kur silueta e tyre u shpërbë në dritat jeshile, erdha në vete. Sërish nisa me i numëru ditët, e enjtë, e premtë, e shtunë, e dielë, e hënë, e martë… sërish shpërtheva në lot. 
Hapa fletoren, i shkëputa dy fletë dhe nisa me e maru një anije prej letre. Kuptimin e këtyre ditëve e di secili që ndonjëherë ka maru anije me letër. Bile, më kupton dhe ai që ka maru aeroplan!
Një rrokullimë që vinte nga jashtë, më trembi. Anija prej letre më ra nga dora dhe mendimet më ndaluan në çast. 
Ktheva kokën kah dritarja, ishin sërish ajo vajza me të dashurin e saj, prapa vetës tërhiqnin një kuti prej druri. Shkonin drejt teatrit! Athu çfarë shfaqje ka sonte? Dritat jeshile, djali dhe vajza, kjo kuti prej druri që po tërhiqet zvarrë… janë ngjyrat e botës sime!
Çifti lanë kutinë prapa vetës, morën vrapin dhe hynë në teatër. Pas pak një burrë me flokë të bardha, me kravatë jeshile, mori kutinë e drunjtë, e vendosi mbi krahun e tij të djathë dhe u nisë drejt kafenesë. Kush është burrë? Më ngjanë me një marinar… e enjtë… e premtë…
Shpejt e largova shikimin nga dritarja, duart i vendosa para artit tim prej letre, dhe e prisja të hynte mbrenda… e shtunë… 
Prita disa minuta, por dyert nuk u hapën. Ku ta di, ndoshta është kthyer për tek qoshi i rrugës… e dielë… 
Nisa sërish me i numëru ditët, e enjtë, jo bre, jo, e enjta shkoi gati, edhe pak e zbardhë. Nisja me numëru prej të premtës, i thash vetës. 
E vendosa njërën dorë në tavolinë, kokën e lëshova mbi dorën, dhe nisa me i numëru ditët prej të premtës, duke lundruar me anije, e shtunë, e dielë, e hanë, e martë… pastaj fundi u kurorëzua me të qara deri në dihatje.
Ëndrrat e mia janë shumë të mëdha për këtë botë!

Të gjithë poetët dehën nëpër kafene, ja bash qishtu si unë, shtrihen mbi tavolinë. Veçse unë në vend të rakisë, e kam këtë anije prej letre. Rakia as më pi, e as se pi. Dehem me dhimbjen time, me ditët e mia… e enjtë, e premtë, e shtunë, e dielë, e hanë, e martë.
Dera e kafenesë u hap! Duhet të jetë Dostojevski, thash. Erdhi me një dhimbje, të na e jap dhe një kryevepër! 
Ngrita kokën, pashë atë burrin me kravatë jeshile, pranë tavolinës sime. Mbylla sytë, dhunshëm, dhe i hapa sërish, derisa shikimi im u kthjellua, por ai iku. Asnjë fjalë nuk e ndrruam. 
Nisa me numëru sërish… e enjta e dehur në lotë, e premta e përgjumur, e shtuna e dhimbjes së madhe, e diela e plasaritun prej dahit të dhimbjes, e hana e gjunjëzuar, e marta festa e braktisur…
Pauzë… veç të rrahurat e zemrës sime dëgjohen. Loti im pikë mbi anijen prej letre, por kot arti im i ka krahtë e shkurtë. Nuk fluturon anija. Edhe tridhjetë vjet s’kam me fluturue!
Sot frymëzimi im më braktisi, pasiqë mora lapsin dhe letrën në dorë, e prita me orë muzën time, por ajo nuk u bë e gjallë. Mbeti veç kjo anije që është dhimbja ime. E kjo kuti… po kjo çfarë dreqin është?
Po e hap. Drita jeshile prej brendësisë së kutisë më mori shikimin, e mbylla shpejt. Ç’është kjo jeshile e kësaj të enjte?
Njeriu i dhimtës nuk e njeh frikën, andaj sërish e hapa! Gurë jeshil… i mora në dorë. I vendosa në tavolinë, rreth anijes prej letre.
Edhe një fustan i jeshiltë! I kujt? Vishe shkruan në letrën, ngjitun në të. Po vishem. Ç’është kjo përrallë…? 
Këpuca jeshile, fiks për këmbën time. Dreq, e enjta e dehun, po them me zë të lartë. Dhe i fërkoj sytë të zgjohem prej andrrës! O Zot, nuk qenkam në andërr?! Qeshem…
Qenka dhe një zarf, dhe ky jeshil…
E mora, po ulem pranë anijes sime. 
Nisa me numëru sërish… e premtë, e shtunë, e diel, e hanë, e martë… buza më është ngjye në vaj. Me duar që më dridhen e hap zarfin!
Është prej Marsit jeshil. O Zot, Marsi!
Nisë kështu… 
“E blerta ime mirë se erdhe në botën tonë! Mos më qajë të Martën, asesi! Edhe sonte eja në teatër, po të pres, luhet shfaqja jonë”
O Zot, ai nuk paska shkuar. 
Nuk më ka braktisi dje, as sot, as nesër. 
Po i mbledhë gjësendet e mia, me nguti. Për dreq, një gurë jeshil më bie në tokë.
… trembem
E enjte, e premte, e shtunë, e dielë, e martë… zgjohem e trembur me zhurmën e kutisë së drunjtë që po tërhiqet zvarrë… dhe qajë, qajë, qajë, qajë, qajë, e martë… 
Më paska lanë, dje, sot, nesër!